Stromy podjazd z widokami na przyszłość

czyli Rapport suisse numéro 2
Szwajcaria, 2005 

Mój ostatni tydzień pracy w słowniku kolarskim określa się jako bardzo stromy podjazd. Konieczność douczenia się nowych technologii i chęć zrobienia dobrego wrażenia sprawiła, że musiałem sporo przysiąść po godzinach. Na szczęście wystarczyło mocy pozytywnych pierwszych wrażeń i szczyt został zdobyty - wygląda na to, że nie zostanę zwolniony przed zakończeniem mojego kontraktu. Siły zregenerowałem na weekendzie, wybierając się z Lechem na dwudniową trasę rowerową po szwajcarskiej Jurze, czyli północno-zachodnim obszarze przy granicy z Francją. Po drodze, oprócz nasycania się zielenią i bliskimi kontaktami z alpejskimi krowami, odwiedziliśmy miejsca, w których byliśmy już podczas naszej wspólnej rowerowej wyprawy po Szwajcarii, Francji i Hiszpanii 7 lat temu (właśnie skończyłem studia i pierwszy raz wybrałem się samodzielnie za granicę). Wstąpiliśmy także do muzeum zegarków i wytwórni sera Gruyeres, aby zapoznać się z wysokiej jakości produktami, z których Szwajcaria słynie (na marginesie: prawdziwe pieniądze Szwajcarzy robią aktualnie na usługach bankowych, turystyce i przemyśle farmaceutycznym).

Apropo's pieniędzy: bardzo przyjemną cechą Szwajcarów jest to, że nie kradną. Na początku ciężko było mi uwierzyć w zapewnienia Lecha, że nie muszę nigdzie specjalnie w domu chować paszportu, oszczędności czy laptopa, i że w piwnicy nie muszę przypinać roweru (a kto w Polsce w ogóle odważa się trzymać rower w piwnicy?). Szwajcarska codzienność zdaje się jednak potwierdzać zapewnienia człowieka, który mieszka tu już od roku (i dzięki, któremu moje wchodzenie w nową rzeczywistość jest dużo łatwiejsze). Na przykład na naszym osiedlu są rozmieszczone przeźroczyste, plastykowe skrzynki, w których znajduje się prasa na sprzedaż. Obok jest miejsce do wrzucania monet. Te skrzynki nie są w żaden sposób zamykane, służą jedynie jako ochrona przed deszczem. Tutaj nikt nie pomyśli o tym, że można by wyjąć gazetę bez płacenia. Na miejskim cmentarzu przy każdym kraniku z wodą stoją metalowe konewki do wspólnego użytku. Stoją. Przy zbieraniu pieniędzy w kościele nikt nie kontroluje koszyka, jest on podawany z rąk do rąk i wraca skąd wyszedł. Lechu próbował mi tłumaczyć sprawę bezpieczeństwa roweru w piwnicy: "Słuchaj, po co ktoś tutaj miałby ci się włamywać do piwnicy po rower, skoro dużo wygodniej jest mu pójść do sklepu rowerowego i kupić sobie dwa razy lepszy?". Laptopa już nie chowam, rower dalej przypinam, przynajmniej na razie. Zapraszam na zdjęcia i dźwiękowe przesłanie z Alp.

pozdrawiam,
Krzysiek
poleć stronę znajomym